Fobie

Gisteravond het jaarlijks etentje gehad met een aantal kostschoolgenoten uit de jaren zestig van de vorige eeuw. We bereiken een leeftijd waarop het lange termijngeheugen het aanzienlijk beter doet dan het korte. De mannen pedaleren ook hun (gezondheids)rondjes: op de hybride, E-bike of koersvelo. Sommigen doen dat met hun echtgenote, althans dat proberen ze. Het levert amusante verhalen op, de discussies die tussen echtelieden ontstaan over windrichting, tempo en koffiepauzes. Het voortdurend willen afwijken van de vooraf afgesproken route blijkt een veel voorkomend twistpunt te zijn. Eén van de mannen leeft zijn hele leven al in onmin met de sepappen (ventielen) van zijn fietsbanden. De planning van een rondje met de koersfiets bezorgt hem slapeloze nachten bij de gedachte dat hij zijn banden moet oppompen. Hij probeerde velerlei soorten pompen uit, deskundigen lieten hem duizend keer zien hoe het werkt, op avonden als gisteren krijgt hij de meest uiteenlopende adviezen: het helpt niet. Het lukt hem niet om de nippel van de pomp zo op het ventiel te bevestigen dat de lucht bij het pompen via de sepappe in de binnenband komt. Altijd gaat er wat mis. Zijn ellende duurt al zo lang dat je hem niet van onwil kunt verdenken. Misschien lijdt hij wel aan een nog niet beschreven angststoornis, bestaat er zoiets als een sepappenfobie?